Η ποίηση της Χρύσας Παπαδάκη έχει τη σφραγίδα της έμπνευσης. Τη χαρακτηρίζει ο λεκτικός πλούτος κα η πλατιά φραστική ανάπτυξη. Γνωρίζει να ξεχωρίζει τις λέξεις και μ` αυτές να χτίζει τους όμορφους ποιητικούς της πύργους. Ο στίχος της είναι δείγμα ευαισθησίας και δύναμης.
Τα ποιήματά της αποτελούν μια διαμαρτυρία προς το άδικο που συντελείται στον κόσμο. Είναι βαθειά συνειδητοποιημένο και μαχητικό άτομο, που προσπαθεί ν` αφυπνίσει την κοινωνία από την αδιαφορία και την παθητικότητα που δείχνει και προβάλλει την αξία της αγωνιστικότητας. Μέσα από την αδυναμία και το φόβο ξεπηδάει η δύναμη και η αντοχή, όπως σε κάποιους στίχους η ίδια λέει: "Τα δέντρα που δεν έχουν φύλλα όρθια τα κρατούν οι ρίζες, στο χρόνο αντέχουν και στις καταιγίδες".
Ο ξεπεσμός είναι σήμα των καιρών και επικαλείται τη νέα γενιά, τον Αίολο αλλά και τον ίδιο τον Θεό ν` αλλάξει τον κόσμο, να τον φέρει σε φωτεινά μονοπάτια, στην άρνηση των κακών της κοινωνίας, στη λύτρωση. Νοιώθει βαθειά απογοήτευση αλλά κάπου στο βάθος ξεπροβάλλει η ελπίδα. Σε όλο της το έργο πλανώνται μηνύματα αισιοδοξίας.
(Ευγενία Τσαλπάρα - Ασημακοπούλου)