`Όταν ήμουν μικρός μου άρεσαν πολύ τα κλασικά εικονογραφημένα: οι περιπέτειες του Κέλτη δρυίδη Πανοραμίξ, του ποδηλάτη Δόκτορος Χόφμαν, του Ινδού θεού Γκανές, του σπουδαίου επαναστάτη Τσε Γκεβάρα και άλλων μυθιστορικών προσωπικοτήτων. Άλλοι απ` την παρέα προτιμούσαν να καταβροχθίζουν τις γραμμές λευκών βιβλίων ή να μελετούν (δια της οσφρήσεως, της ολισθήσεως του δράκοντος ή της διεισδύσεως) τα καφετιά ραβασάκια που τους ενεχείριζαν άτομα αμφιβόλου ηθικής ποιότητος· άλλοι πάλι αρκούντο σε παραδοσιακά αραβικά παραμύθια για εν υπνώσει δολοφόνους και μυστικούς κήπους. Η καλλιέργεια που αποκτήσαμε χάρη στα παιδικά μας αναγνώσματα επισκιάζει κάθε παρασκεύασμα του αυτοαποκαλούμενου υπουργείου παιδείας, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι η επίμονη ανάγνωση μέσα στο σκοτάδι στιγμάτισε με κάποιες ανεξίτηλες ουλές το νευρικό σύστημα της παρέας. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, δεν είναι να απορεί κανείς που σήμερα, σε ηλικία λόγου, διατελώ κλειδούχος των κανθάρων της αοράτου φύσεως και αναπληρωτής κοσμοκράτωρ στην χοροεσπερίδα του ψυχοναυτικού ομίλου. Το μυθιστόρημα που ακολουθεί (διότι περί μυθιστορήματος πρόκειται, σας βεβαιώνω) μπορεί να θεωρηθεί, μεταξύ άλλων, noir λογοτεχνία ή ιπποτικό αφήγημα. Σας εύχομαι καλή ανάγνωση. . .`

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]