`Αφεντικό, μην ανακατεύεσαι, κάτσε με τα γελάδια σου και άσε με να ξεγεννήσω το θηλυκό σου καθώς ξέρω`, είπε η μαία με σιγουριά αφήνοντας έναν ύπουλο, κρυμμένο τόνο οίκτου να αιωρείται.
Μια καρέκλα πέταξε στον αέρα, πέρασε ξυστά τον πολυέλαιο της σάλας και διαλύθηκε με ορμή στον απέναντι τοίχο. `Τι είπες, γριά μέγαιρα! θα με ορμηνέψεις στο ίδιο μου το σπίτι;` αντιλάλησε σε όλο το αγρόκτημα η αγριοφωνάρα του Αντώναρου. Κάτωχρος από οργή είχε στυλώσει τα μάτια του στη μαία, έτοιμος να την καρφώσει στον τοίχο. Η γρια-Μαριγούλα είχε δει πολλούς παλαβούς υποψήφιους πατεράδες, μα τούτος ξεπερνούσε κάθε όριο. Παναγιά μου, σκέφτηκε, τούτος πράγματι είναι μουρλός. Κάτι ξέρουν στο χωριό που τον συζητάνε. . .

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]