«ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ - ΣΚΗΝΗ Α`»:
Ένα τραπέζι με δύο καρέκλες στον υπαίθριο χώρο μιας καφετέριας.
Ένας άντρας και μια γυναίκα καθισμένοι συνομιλούν με τρόπο που τα πρόσωπά τους να μη διακρίνονται από το κοινό. Είναι βράδυ.
ΑΝΤΡΑΣ: Κάποιες φορές -σπανίως πρέπει να ομολογήσω- γνωρίζεις κάποιον άνθρωπο για μια στιγμή κι είναι σαν να τον ξέρεις χρόνια... (σηκώνει το ποτήρι του)... στην υγειά σου!.
ΓΥΝΑΙΚΑ, κάνει το ίδιο: Στη δική σου!
ΑΝΤΡΑΣ: Τις περισσότερες φορές πάλι, πρέπει να περάσουν χρόνια, για να καταλάβεις μέσα σε μια στιγμή πως δεν γνώριζες ποτέ στ` αλήθεια αυτόν τον άνθρωπο...
ΓΥΝΑΙΚΑ: Το θέμα είναι πως εγώ δεν έχω πια την πολυτέλεια να μπορώ να περιμένω χρόνια, για να γνωριστώ με κάποιον και να νιώσω για μια στιγμή πως τον ήξερα από πάντα, ούτε βέβαια να περιμένω να ζήσω κάποια επιπλέον χρόνια μαζί του για να καταλάβω πως δεν τον γνώριζα ποτέ...
ΑΝΤΡΑΣ, γελά: Ε, δε σε πήρανε δα και τα χρόνια... Άλλωστε δείχνεις αρκετά νεότερη από την πραγματική σου ηλικία που είναι έτσι κι αλλιώς μικρή.
ΓΥΝΑΙΚΑ: Το πρόβλημα δεν είναι αυτό που λες, αλλά το ότι ο θείος μου περιμένει πώς και πώς να παντρευτώ. [...]