(. . .) Η Σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας είναι το αποτέλεσμα μακροχρόνιων και σκληρών διαπραγματεύσεων και της σύγκρουσης πολιτικών, οικονομικών, στρατηγικών, οικολογικών, τεχνολογικών και άλλων συμφερόντων. Το καθεστώς της ελευθερίας των θαλασσών όπως είχε διαμορφωθεί εδώ και τρεις αιώνες αρχίζει να κάμπτεται. Τα Κράτη, ιδίως τα παράκτια, αναπτυσσόμενα ή ανεπτυγμένα, κατορθώνουν να θέσουν υπό την απόλυτη ή λειτουργική κυριαρχία τους μεγάλες ζώνες θαλασσών παρακείμενες στις ακτές τους, με ό,τι τούτο συνεπάγεται για τις οικονομικές και άλλες δραστηριότητες και τη ναυσιπλοΐα. Η ελευθερία των θαλασσών, θεμελιώδης αρχή του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, δεν καταργείται βέβαια αλλά περιορίζεται κυρίως όσον αφορά στο πεδίο εφαρμογής της. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]