Η αναζήτηση εγκαθίδρυσης στην Ελλάδα ενός διαφωτιστικού πολιτικού συστήματος άρχισε να συζητείται μεταξύ των Ελλήνων διανοουμένων στην Ευρώπη στις αρχές του 19ου αιώνα, με πρωτοβουλία του Αδαμάντιου Κοραή - του διασημότερου Έλληνα διανοουμένου της εποχής του. Η ίδια αναζήτηση αναζωπυρώθηκε πάνω στην ίδια βάση στην οποία είχε τεθεί από τον Κοραή στον 19ο αιώνα, στις αρχές του 20ού αιώνα από έναν άλλον γνωστό Έλληνα φιλόσοφο και παιδαγωγό, τον Ευάγγελο Παπανούτσο· κι αυτό συνέβη διότι το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδος παρέμενε το ίδιο: οι Έλληνες είχαν μέχρι την εποχή του Παπανούτσου απελευθερωθεί από τους τυράννους, αλλά δεν είχαν απελευθερωθεί από την τυραννία που υπήρχε μέσα τους. Ο Παπανούτσος προβάλλοντας το πρόβλημα της δημοκρατικής προόδου της Ελλάδος εφιστούσε την προσοχή των συμπατριωτών του, όπως είχε κάνει ο Κοραής νωρίτερα, στο γεγονός ότι θα έπρεπε να βασιστούν στους εαυτούς των και μόνον, εάν πραγματικά φιλοδοξούσαν, εάν ήθελαν να ουσιαστικοποιήσουν το δημοκρατικό τους πολιτικό σύστημα. Δεν θα έπρεπε να βασίζονται στο ευρωπαϊκό ή στο αμερικάνικο μοντέλο ούτε να μιμούνται τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς. Αλλά, αντιθέτως, θα έπρεπε να ενσωματώνουν στη λαμπρή κληρονομιά που οι πρόγονοί τους τους είχαν κληροδοτήσει οτιδήποτε ωφέλιμο είχε να προσφέρει `ο ανεπτυγμένος` κόσμος.
Ο δρ. Παναγιώτης Ν. Χιώτης, αναδιφώντας στη φιλοσοφική σκέψη των δύο μεγάλων του Ελληνικού Διαφωτισμού, του Αδαμάντιου Κοραή και του Ευάγγελου Παπανούτσου, εντοπίζει το `χαμένο στίγμα` μιας Παιδείας, πολιτικής και ακαδημαϊκής, που όλοι οραματιζόμαστε και προσμένουμε ακόμα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]